ZMOKdotBE

Minderheden regeren. Een verschijnsel wat al langer dan de
mensheid bestaat. Ze hebben ook de macht en kracht om het verschijnsel, en
daarmee zichzelf , in stand te houden. Tot de meest recente middelen hiervoor
behoort het SOPA wetsvoorstel in de US. Met het verloren gaan van de entertainment
industrie als propagandamiddel dient die nu als dekmantel voor het
ongecontroleerd  in de kiem smoren van
volksprotest. Waar het werkelijk om gaat is het voorkomen van situaties waarbij
de meerderheid de overhand krijgt. Of teveel aandacht vraagt.

Voorbeelden daarvan zijn de recente protestrevoluties in
Afrika en het Midden Oosten, de protesten in Rusland, volks opstanden in Azie
en niet te vergeten de protesterende burgers in het Westen. Kortom,
Wereldomvattend protest van de burger. Wie er achter al dat geprotesteer zit is
nog niet duidelijk. Meestal zijn het de VS die er de regie voeren maar dat komt
doorgaans redelijk snel aan het licht. Nu blijft die helderheid nog even
troebel en dat geeft het vakmanschap aan tot geheimhouding en stiekum werken. Ook
het management van die massahysterie is technisch gezien een hoogstandje.

Die minderheden moeten niets hebben van al dat protest. Het
volk moet stemmen op de partijen waarop ze moeten stemmen, het idee van
vrijheid wel of niet accepteren (afhankelijk van de regio) en verder werken,
belasting betalen en mond houden. Nu doet het volk dat ook wel, alleen nu even
niet meer. Het verschil met eerdere momenten van “nu even niet meer” is dat het
schapenvolk nu contact heeft met alle schapen op de wereld. En ze apen elkaar
na, ze volgen elkaar, bleren elkaar na en rennen als kippen zonder kop in het
rond. De macht aan het volk dus. Echter heeft het volk een leider nodig en
daarmee zijn we weer bij het begin van dit verhaal.

Binnen nu en een paar jaar is het dus gedaan met het vrije
Internet, voorzover het nu vrij is tenminste. Want nu worden we wel in de gaten
gehouden maar kunnen Westerse overheden er officieel nog niet zoveel mee. De
oplossing die voorkomt dat we terug in de kooi worden gestopt is echter in de
basis eenvoudig. Het is tijd voor een tweede, echt prive, Internet. Noem het
maar Secinet. Secundair Internet of Secure Internet, maar net wat je wil. Een
apart protocol wat naast IP loopt, denk maar aan het herleven van Tokenring of
zoiets. En dan met een hoge encryptie zonder en alleen Private Keys. De
overheden mogen deze keer niet meedoen net als tijdens de start van ArpaNet en
deze keer houden we dat vol. De sleutel tot succes is het ogenschijnlijk
kleinschalig houden van Secinet.

Geloof maar dat het leven er heel anders uit zou zien als
Internet buiten de handen van de overheden kon blijven. Zoals alles pakt dat
goed en slecht uit. In beide gevallen levert het ultieme vrijheid op voor de
meerderheid van minderheden.

Wat er gebeurt op de kortste dag van 2012 komt het komende jaar steeds vaker in het nieuws. Op de kortste dag van dat jaar stopt de uitwerking die de Maya’s hebben gegeven aan hun eeuwigdurende kalender. Een steeds groter wordende groep aardbewoners zien daarin het einde der tijden.

Eerlijkheidshalve moet gezegd worden dat de wereldomvattende gebeurtenissen ook die indruk wekken. Zoals vaker is het de geschiedenis die zichzelf nog maar eens een keer lijkt te herhalen.
De eerste wereldoorlog had een einde had gemaakt aan het tijdperk van de afkalvende middeleeuwse machtsmodellen van Koningen, Tsaren, kortom stamhoofden die met geweld een volk in onderdaan hielden.  Aan het einde van die, volgens eveneens middeleeuwse strategie gevoerde oorlog, was er geen werk meer in de overbevolkte steden en het nieuwe ruilmiddel geld struikelde over zijn hebberigheid. Die crisis en het onvermogen van de toenmalige politiek om daar bovenop te komen bleek een prima voedingsbodem voor de tweede wereldoorlog.

Als afleidingsmanoeuvre voor het eigen onvermogen vonden landen elkaar in een gezamenlijke vijand. Het begin van globalisering. Na afloop was het de wederopbouw die de als katalysator de globalisering naar ongekende hoogten katapulteerde.
Het volk van de ondernemende mens, die in haar blinde ondernemerschap een ander volk uitroeide ten faveure van de nieuwe wereld, bleef die nieuwe wereld prediken terwijl anderen zich wellwillend lieten onderwerpen. Het op Amerikaanse leest geschoeide model veroverde de wereld. Aanvankelijk als westerse wereld, later is het kapitalisme zo wereldomvattend geworden dat het absoluut en dominant is.

In de hoofden bleven de middeleeuwse denkbeelden van machtsculturen nog het langst hangen maar halverwege de vorige eeuw ebden ook die langzaam weg van de oppervlakte. De natuur zoekt evenwicht en het heeft er alles van dat we in de laatste periode zitten waarin rimpelingen worden gladgestreken.

Zoals aan alle beschavingen komt ook de westerse aan haar einde. Anders dan in voorgaande gevallen is er nu sprake van een wereldomvattende beschaving die aan haar einde komt. De aardbol is te klein geworden, we hebben geen weerstand meer, geen gezamenlijke vijand en daarmee is het stammenoorlog model van, uit en voor de middeleeuwen een gedane zaak. Het einde der tijden dus.
We zien het om ons heen. Het systeem brokkeld langzaam af en de brokken worden steeds groter. Een lawine is onafwendbaar. Binnenkort rolt het hele zaakje naar beneden om in het dal tot stilstand te komen. Alles en iedereen verpletterend, alles en iedereen nivellerend zoals de natuurwetten dicteren.
Het einde van die Maya kalender is tevens natuurkundig een bijzondere dag. Onze aardbol is dan precies op de helft van haar levensduur, ons zonnestelsel gaat exact door de middelijn van haar baan in relatie tot het zwarte gat waar het, samen met nog drie soortgelijke zonnestelsels, omheen draait. Alle planeten in ons zonnestelsel staan op dezelfde lijn tegenover de aarde en zo zijn er meer bijzonderheden van dat moment. Er zijn er die aangeven dat daarom alleen al de aardbol omkeerd als gevolg van de aantrekkingskracht op de tollende beweging die ze maakt. Anderen houden het alleen op een omdraaing van de magnetische polen wat statistisch hoog tijd wordt om plaats te vinden.
De machthebbers doen er alles aan om te vertellen dat dat allemaal onzin is. Immers geeft de waarheid onrust die hun machtsposititie ondergraaft. Anderen sussen zichzelf met de gedachte dat het wel zal meevallen omdat de aarde nu eenmaal altijd al dit soort activiteiten heeft gekend. Men vergeet dan te vertellen dat tijdens die activiteiten de aanbol een heel ander oppervlakte heeft gekregen en alles wat er toen was, er daarna onder lag.
Aan de basis van de 2012 gedachte ligt die uitgewerkte Maya kalender die dan stopt. Nu is die kalender weer gebaseerd op een eeuwig durende kalender, ook van de Maya’s. Dat eeuwig durende verhaal is dus een repeterend verhaal wat lijkt op ringen die in elkaar draaien. Als we nu vaststellen dat de aardbol op de helft is van haar levensduur op het moment dat die Maya ringen een volledig rondje hebben gedraaid is ook die kalender dus op de helft. De andere helft is volgens mij gespiegeld aan de eerste helft. Kortom, we beginnen gewoon opnieuw te tellen. Daarom hebben de Maya’s ook niet de tweede helft uitgewerkt toen ze de eerste klaar hadden. Waarom zou je twee keer hetzelfde maken als je efficient en accuraat te werk gaat zoals de Maya’s pleegden te doen.
De hele hype rondom 2012 eindigt daarom in een super teleurstelling want er veranderd niets. Interessante zaken gebeuren aan de grenzen van de start en het einde, niet halverwege. Het verval van de, nu bekend als westerse, maatschappij gaat gewoon verder en de lawine vult het dal. Kommer en kwel voldoende dus, maar na ons komt de zondvloed en wast alles schoon. Echter tot een einde komt het niet want we zijn pas halverwege.

In 2009 publiceerde ik het onderstaande stukje. Nu in 2011 is het niet veel anders. De vraag die men zich mag stellen is of er ooit iets veranderd of dat alles is zoals het is en ook zo zal blijven. Mischien komt het omdat de laatste decennia het steeds meer duidelijk wordt dat de westerse indeling van de maatschappij plaats maakt voor de nieuwe heerschappij uit het oosten. Die zal weer, sneller dan ooit te voren, plaats maken voor Afrika, en dan zijn wij weer aan de beurt. Intussen worden wij, in het westen, gevoed door angst. Alles om ons heen vindt zijn oorsprong in angst. Vooral angst om het materiele te verliezen.

In 2009 was het duidelijk dat een groot deel van de handelaren in de financiele wereld de kunst machtig was geworden om van een dalende tendens geld te verdienen. Waar het om draaide was snelheid te creeeren in de aandelen markt en van die snelheid te profiteren. En neerwaardse snelheid is vaak hoger dan opwaards, al was het maar vanwege de al dan niet denkbeeldige zwaartekracht. Sinds die tijd beheerst dat mechanisme onze wereld. Was in 2009 hebberigheid nog de boosdoener, nu in 2011 is het common practise, zelfs noodzaak, geworden voor de financiele wereld. Zoals gebruikelijk ijlt de politiek hopeloos achterop en pas als die de winst op volaciteit van aandelen verbiedt is er er oplossing in zicht. Dat zal nog wel even duren want immers zijn er ook daar die baat hebben bij onrust en chaos.

Crisis Crisis (heruitgave 2009)

Rondom ons heen is het overal crisis. Wij merken daar niets van. Die huidige crisis heeft primair een virtueel karakter. Er is namelijk helemaal geen crisis anders dan de crisis die we onszelf (laten) aanpraten. Een mediacrisis dus. Daarmee heeft de zwijgende meerderheid het definitief verloren van de kleine groep schreeuwlelijken. Volgens de agendadruk is het de komende tijd nog steeds te druk om alles op korte termijn uit te voeren. Klanten die geen krediet kunnen krijgen ben ik, behalve via het NOS journaal, nog niet tegengekomen. En dat terwijl het overal Leiden in last is. Een identiteitscrisis van de huidige crisis, zo lijkt het.

We zijn er ook aan gewend geraakt. Alle medewerkers krijgen zonder nadenken een netwerkschijfcapaciteit ter grootte van het centrale storage systeem. De beheerder heeft een lampje wat gaat branden als iedereen ineens gebruik wil gaan maken van zijn krediet zodat ie snel kan bijplaatsen voor het te laat is.

Overboeking is common practice geworden. Maar zeg nou zelf, zou u nog kiezen voor een auto met een kilometerteller die stopt bij 120 km/uur. Ook al kan ie veel sneller rijden, en gaat er dan een lampje branden, elke overschrijding blijft een overschrijding van wat eigenlijk nog kan en mag. Zo’n boodschappenwagen kopen is indirect conformeren aan de werkelijkheid. Iets wat in de huidige westerse maatschappij hetzelfde is als volkomen wereldvreemd gedrag.

En dus is het niet raar dat de wereld gewoon doordraait terwijl iedereen crisis roept. De crisis is in crisis want het is geen crisis meer. Wat ook mee telt in ICT land is dat we het allemaal al een keer gezien hebben waardoor het einde al in zicht is nog voor het begint. Er is dus overzicht en overzicht brengt rust, controle en beheersing.

Zelf kijk ik elke dag naar het nieuws van onze zuiderburen. Als er ergens crisis heerst dan wel in België, het zou daar kunnen zijn uitgevonden. En er is geen enkele zichzelf respecterende Belg die er nog van wakker ligt. Ze staken de volgende dag gewoon verder bij een autofabriek waarvan de band al stilstond vanwege achterblijvende orders. De crisis heeft er geen vat meer op. Dit gedrag zien we ook terug in de ICT.

Op het moment dat de hele handel plat ligt komen gebruikers gewoon vertellen dat ze toch echt moeten mailen. Van de crisis op de IT afdeling willen ze niet weten. Meer dan een “goh, maar kan ik dan wel internetten” levert dat niet op. De IT afdeling dient de zaken gewoon op orde te hebben.

De sleutel tot succes in dit opzicht is perceptiemanagement. Vertel simpelweg dat die auto niet harder kan dan 120 km/uur en iedereen is hartstikke happy omdat ie inderdaad altijd de 120 km/uur haalt, elke dag weer. Enkel en alleen omdat er een zware hybride motor inzit waarvan de helft aan cylinders mag uitvallen, hij vierwielaandrijving heeft waarvan drie wielen mogen uitvallen om onder de 140 km/uur te komen en ook op batterijen nog makkelijk 120 km/uur gereden kan worden.

Een simpel servertje wat het altijd doet is een onbetaalbare bron van draagvlak creëren bij de eindgebruikers. Zet er voor mijn part twee neer. Er zijn exemplaren die een uptime, inclusief OS, garanderen van vier negens achter de komma. Ze kosten meer in de aanschaf en leveren daarna nagenoeg onbeperkte tevredenheid. Die eenvoud wel erg confronterend vandaag de dag en daardoor onacceptabel, niet meer van deze tijd en volkomen onbespreekbaar.

Mooi makkelijk zult u zeggen. Stop er maar genoeg overhead in en stel de performance op nagenoeg nul, dan kan ik het ook. Zeker als het zoveel mag kosten om zo weinig op te leveren. Dan is het misschien wel eens wat om de huidige investeringen in systemen, mensen, complexiteit en ander gedoe eens te spiegelen aan wat het oplevert. Deze tijden van crisis zijn ideaal om de verwachtingen bij te stellen. Het zou zomaar een ideaal moment kunnen zijn om de huidige high tech machinerie op tachtig procent te zetten zodat veertig procent van de huidige verwachtingen werkelijkheid worden. Gegarandeerd dat de tevredenheid naar honderd procent gaat. Lang leve de Crisis.

Commentaar nu anno 2011: Destijds was het gericht op IT management en vandaar de beeldspraak, als je die echter spiegelt aan de hypotheekcrisis van toen, de financiele crisis van nu en de ondergang van de westerse wereld van straks is het nog altijd actueel.

Doorgaans hebben we het wel of niet.
Vaak wordt het beschaamd of juist bevestigd.
Velen vinden dat het moet groeien.
Anderen dat je het maar moet hebben.
Het maakt ons blind.
Je kan het verdienen maar daarmee nog niet krijgen.
Je kan het verliezen terwijl je niet wist dat je het had.

Volgens mij is het er wel of niet.
Als het er is raak je het nooit meer kwijt.
Heb je het niet dan zal je het nooit krijgen.
Het is nooit een beetje, altijd volledig.
Je kan ook zonder, maar niet voor lang.

Wat heb jij?

Het is alweer enige tijd uit de actualiteit en zelfs
nieuwsmoe maar toch wil ik nog eens terugkomen op de afgelopen gebeurtenissen
in Japan. En dan niet zozeer op de verwoestende vloedgolf of het geklungel in
de kerncentrales. Zelfs niet op het meer dan gemiddeld ter hulp schieten van de
Amerikanen wat meer lijkt op een poging de eigen handelsbalans op te trekken en
zo het moment van hyperinflatie verder uit te stellen. Nee, het gaat nu meer
over een destijds klein bericht. Daarin stond dat in de nabijheid van die
Fukushima centrale een verffabriek tot nader order was gesloten. Die fabriek
was als enige in de wereld in staat een verfsoort te produceren waarmee
specifieke automodellen van een leuk glanzend kleurtje werden voorzien.
Verschillende automerken kunnen die kleuren niet meer leveren. Later wordt de
fabriek weer opgestart en zijn de kleuren weer beschikbaar.

Zo kan ik me voorstellen dat dit zelfde lot voorhanden is
voor bepaalde halfgeleiders en computerproducten uit die regio. Een regio die
volgens de laatste berichten de komende twintig jaar ontoegankelijk is voor de
overgebleven bewoners. Je schijnt er wel te mogen werken want dat is niet
schadelijk voor de volksgezondheid. Twintig jaar is op zijn minst gezegd
redelijk kort. Het duurt een kleine twee en een halve eeuw voor er sprake is
van een stralingshalvering . Recent zijn de eerste berichten binnengekomen van
containers die uit het gebied Europa bereikten. Ze zijn gecheckt en er is
uiteraard geen schade voor de volksgezondheid.

Als straks die verffabriek weer is opgestart dan is dat ook
zo voor de chipbakkers uit die regio. De speciale kleuren glinsteren dan nog
mooier dan ooit tevoren. Waarschijnlijk zullen ze s’nachts gedistingeert mooi
opgloeien. Toch lijkt het mij oppassen om niet te lang in die wagens te zitten.
Net als de chips van de computerproducten blijft het goedje de lagere straling
doseren. Uiteraard niet schadelijk voor de volksgezondheid.

Een enkel keyboard, beeldscherm of laptop zal geen schade
toebrengen want die zijn na vier jaar aan een andere gebruiker toe. In een
computerruimte is het andere koek. Daar staan heel veel van die lagere
stralingsbronnen samengebracht. En ook vroeger was het gezegde al dat tien
dubbeltjes ook een gulden maakte. In een computerruimte wordt de lucht heftig
rondgepompt. Maak voor de aardigheid eens een server open die vier jaar in een
“schone” computerruimte onafgebroken heeft gewerkt. Het fijne stof staat bekend
als een bron van ziekten en narigheid. En dat kan je in elk geval nog zien.

De eerste berichten van Fukushima waren dat er geen gevaar
was voor de omgeving. Ook die miljoenen liters zwaar besmet zeewater kunnen
geen kwaad. De lucht uit die regio is zo verdund dat we er in Europa geen
schade van ondervinden. Van Tjernobyl weten we nu dat we hier destijds aan een
nucleaire ramp zijn ontsnapt omdat het droog bleef. Had het hier geregend dan
hadden we een stevige fall-out gehad.

Het lijkt wat overtrokken maar een geigertellertje in
de computerruimte kan veel narigheid voor de IT medewerkers voorkomen. Want
voorkomen is nog steeds werkelijk niet schadelijk voor de volksgezondheid.